راهی برای درمان قطعی استرس و نگرانی

گوگل ابزاری دارد به نام Google Analytics که به شما نشان می هد بازدیدکنندگان وب سایت یا وب لاگ یا هر چیز دیگر شما چه کلماتی را جستجو کرده اند که گذر پوستشان به دباغ خانه شما افتاده است.

وقتی می خواهی هر روز مطلبی بنویسی و موضوع کم می آوری این ابزار یکی از جاهاییست که ایده های زیادی به نویسنده می دهد.

در میان عباراتی که جستجوگران مختلفی را به وبلاگ من هدایت کرده است موارد زیر حائز اهمیت است:

برای زدن یک گاوداری چه کار کنیم؟
بهترین ایده برای سالگرد ازدواج
جلب توجه دختران
راهی برای درمان استرس و نگرانی

از آنجاییکه در زمینه های فوق مطلبی به شکل مستقیم بر روی این وبلاگ نگاشته نشده بوده است و بازدید وبلاگ اینجانب ممکن است موجبات تکدر خاطر جستجوگری را فراهم کرده باشد، وظیفه خود می دانم چند خطی در باب موضوعات فوق بنگارم. با این امید که خواننده ناراضی یک بار دیگر به این حقیر فرصت بدهد.

بهترین ایده برای سالگرد ازدواج اینست که به همسرت بگویی می خواهی گاوداری بزنی.

برای زدن گاوداری هم اولین کاری که باید بکنی اینست که به همسرت بگویی. اگر مجرد هستی یا به هر دلیل همسر نداری گاوداری زدن ایده مناسبی برای تو نیست.

جلب توجه دختران

این سؤال نیاز به کمی تغییر دارد. مثلا "بهترین ایده برای جلب توجه دختران" با "برای  جلب توجه دختران چه کار کنیم؟" تفاوتهای اساسی دارد و هر سؤال ممکن است جوابهای متفاوتی داشته باشد. 

بهترین ایده برای جلب توجه دختران اینست که مثل من یک وبلاگ بنویسی. طبق آمار رسمی 98 درصد دختران عاشق وبلاگ هستند و حداقل روزی چهار ساعت از وقت خود را به وبلاگ خواندن اختصاص می دهند.

برای جلب توجه دختران چه کار کنیم؟ هیچ کار. اگر هیچ کاری نکنی توجهشان جلب می شود. 

راهی برای درمان استرس و نگرانی؟

فقط یک راه؟ 

کاش این سؤال "راههای درمان استرس و نگرانی بود." حتی فکر اینکه فقط یک راه برای درمان استرس و نگرانی ارائه بدهم من را دچار استرس و نگرانی می کند. من بیشتر عمرم را با نگرانی و استرس دست و پنجه نرم کرده ام. اصلا من دکترای استرس و نگرانی دارم. ولی فقط یک راه؟

من برای سقوط پرندگان از آسمان نگران شده ام.

من برای گرسنگی رئیس جمهور وقت آمریکا نگران بوده ام.

من برای گردش خون خودم، سرمای قله اورست، فشار آب لوله کشی مادرید و فضای خالی هارد دیسک دختر همسایه نگران شده ام.

برای حمله مغول، مرگ سقراط، سقوط کمونیسم، انفجار خورشید، من برای مرگ باکتری ها در کپک نون نگران بوده ام.

من راههای زیادی را تا به حال آزمایش کرده ام.

یک روز این راهها را خواهم نوشت.

مطالب مرتبط آینده

راههای درمان استرس و نگرانی

روزی که احساس حسادت نکردم

بعد از چهار روز دور بودن از شهر و اینترنت وقتی بیست و یک پیام تبریک تولد روی فیس بوک دیدم تازه فهمیدم فیس بوک برای من هم خوب است. فیس بوک یکی از جاهایی است که حسادت من را بر می انگیزد. مثلا هر وقت کسی عکسی ویدئویی چیزی را بر روی دیوارش آویزان می کند و دهها نفر از آن خوششان می آید من حسودیم می شود. من هر وقت یک مطلب وبلاگم را به دیوارم آویزان می کنم بیشتر از دو سه نفر خوششان نمی آید و خیلی وقتها حتی یک نفر هم خوشش نمی آید و بعد من به لایک های دیگران حسودیم می شود. 

حتی وقتی یک نفر عکس خودش را آویزان می کند و صد و بیست نفر خوششان می آید باز هم من حسودیم می شود.

یکی دیگر از چیزهایی که باعث حسودی من می شود مطلبی از یک وبلاگ است که  در گوگل ریدر بیشتر از صد نفر از آن خوششان آمده است. گوگل ریدر بیشتر از صد را نمی شمرد و فقط می نویسد +100. نمی شود فهمید که 8990 نفر خوششان آمده یا 101 نفر. به همین دلیل می توان نتیجه گرفت که 100 نفر یعنی خیلی زیاد. از بیشتر مطالب من فقط یک نفر خوشش آمده که آن یک نفر هم خودم هستم. من به مطالب +100 به شدت حسودی می کنم.

هر لایک (Like) بر روی فیس بوک یا گوگل ریدر درست مثل دست زدن تماشاچیانی است که برایشان نمایشی چیزی اجرا می کنی. آدمها دوست دارند وقتی کاری می کنند تماشاچیان برایشان دست بزنند. و وقتی مردم دست نمی زنند بعضی ها نا امید می شوند. بعضی ها هم مثل من نا امید نمی شوند ولی به آنهایی که برایشان دست زده می شود، حسودی می کنند.

داستایوفسکی در حال حسودی به من

آدمها به چیزهای مختلفی حسودی می کنند و علما معتقدند که حسودی پدیده ای است وابسته به فرهنگ که انواع مختلف دارد. مثل حسودی خانوادگی، حسودی کاری، حسودی عشقی و حسودی افلاطونی. 

چیزهای دیگری که من به آنها حسودی می کنم:

من به داستایوفسکی حسودی می کنم. من معتقدم اگر در نوامبر 1821 در مسکو به دنیا آمده یودم کتاب ابله را حتما من می نوشتم و فیودور داستایوفسکی کارگر ساده ای از آب در می آمد که در سن 37 سالگی در سیبری از گرسنگی و سرما می مرد.

من به سقراط، لیدی گاگا و مایلز دیویس حسودی می کنم. من به هر کسی که هر کس دیگری از او تعریف کند حسودی می کنم. من به هر کسی که برایش دست می زنند حسودی می کنم. من به هر کسی که کسی به او حسودی می کند، حسودی می کنم.

امروز بیست و یک نفر به من توجه کرده بودند.

امروز برای اولین بار به کسی حسودی نکردم. 

مطالب مرتبط آینده:

ده روش برای از بین بردن حسادت و سه روش برای ایجاد آن

تولدت مبارک

روز تولد روزی است که یک نفر در آن روز به دنیا می آید.

روز تولد روز مهمی است چون یک نفر در آن روز به دنیا می آید. 

همه مذاهب روز تولد پیامبرانشان را جشن می گیرند.

گوگل صدوبیستمین سالگرد تولد سرگی پروکفیف را به میلیونها نفر در سراسر جهان یادآوری می کند.

گوگل سی و هفتمین سالگرد تولد علی سخاوتی را به کسی یاد آوری نمی کند.

گوگل شاید سیصد و سی و هفتمین سالگرد تولد علی سخاوتی را به پاس تکرار کلمه گوگل در نوشته هایش به چند نفر در سراسر جهان یادآوری کند.

روز تولد مهمتر از آن است که آدم منتظر تبریک یا کادو یا جشن دیگران بشود.

سالگرد تولد خودم را پیشاپیش با نوشتن این مطلب و خریدن یک تور به عنوان هدیه برای خودم جشن می گیرم.

تولدت مبارک

دسته بندی آدمها و سازمانها

سازمانهای اجتماعی(منظور سازمانهای در حال کار یک جامعه است) را می توان به دو دسته کلی تقسیم کرد.

یک دسته سازمانهایی هستند که می خواهند ما پول بیشتری داشته باشیم. 

دسته دیگر که می خواهند ما پول بیشتری داشته باشیم.

دسته اول می خواهند که ما بیشتر کار کنیم. 

دسته دوم می خواهند که ما بیشتر کار کنیم.

دسته اول می خواهند ما پولهایمان را خرج نکنیم. 

دسته دوم می خواهند ما پولهایمان را خرج کنیم.

دسته اول مثل بانکها. 

دسته دوم مثل وارد کنندگان خودرو یا لوازم خانگی یا موبایل یا پوشک بچه.

دسته اول پولهای ما را در مالکیت ما ولی پیش خودشان می خواهند.

دسته دوم پولهای ما را پیش دسته اول ولی در مالکیت خودشان می خواهند.

ما و دسته دوم برای دسته اول کار می کنیم.

چون مغز ما و آدمهای دسته دوم در مؤسسات آموزشی  به همین منظور شستشو داده شده است. 

مغز آدمهای دسته اول خیر.

پدران ما در عصر حجر روزی سه چهار ساعت کار(شکار) می کردند. بقیه وقتشان به صحبت کردن با هم و استراحت و رقصیدن می گذشت. در عصر حاضر ما به این کار پارتی کردن می گوییم. ما برای تامین هزینه های پارتی کردن بیشتر کار می کنیم.

آدمهای اجتماعی را هم می شود به دو دسته کلی تقسیم کرد.

یک دسته که بیشتر کار می کنند. و دسته دیگر که بیشتر کار می کنند.

دسته اول کمتر خرج می کنند و پولهایشان را نزد دسته اول نگه می دارند.

دسته دوم بیشتر خرج می کنند و پولهایشان را برای نگهداری نزد دسته اول به دسته دوم می سپارند.

آدمهایی هم هستند که مثل پدرانشان در عصر حجر روزی سه چهار ساعت کار می کنند. آدمهای دسته های فوق این آدمها را غیر اجتماعی می نامند.  

لحظاتی برای نکردن

لحظاتی هست که هیچ کاری انجام نمی دهی.

در این لحظات نگران انجام ندادن کاری نمی شوی.

در این لحظات اگر همه مردم دنیا هم به گشادیت شهادت بدهند تو خودت را محکوم نمی دانی.

لحظاتی هست که اصلا انجام دادن هر کاری توهین به آن لحظات است.

اینها لحظاتی هستند که در حافظه ما محفوظ می مانند. درست مثل یک هارد دیسک که در بعضی از قسمتهای آن چیزی نباید نوشته شود وگرنه اتفاقات بدی می افتد.

سنگ تراش آدم کش

بهانه تراشی هنری است که آدمها معمولا در سنین پایین یاد می گیرند و در آن خیلی زود به درجه استادی می رسند. سیستم آموزشی هم در پرورش این هنر انصافا سنگ تمام می گذارد، البته بدون اختصاص هیچ معلمی و کلاسی به این نام. مثلا به جای انجام تکالیف مدرسه یاد می گیری که همانقدر وقت یا بیشتر صرف بهانه تراشی برای انجام ندادنش بکنی. بهانه تراشی مثل تراشیدن هر چیز دیگر مراحل مختلفی دارد که متاسفانه در فرهنگ عام فقط مرحله آخر آن یعنی ارائه بهانه به دریافت کننده بهانه که ما در اینجا  بهانه پذیر می نامیمش ، از این عبارت استنباط می شود. درست مثل اینکه سنگ (در این نوشته تشبیه بیشتر به سنگ قبر است) یا نصب آنرا با سنگ تراشی یکسان فرض کنیم.

بهانه تراشی با اندیشیدن به دلایل شکست یک کار(یا عدم آغاز آن) شروع می شود. بنابراین بهانه هم طبق این تعریف دلیل یا دلایل شکست کار (یا عدم آغاز آن)است که بهانه تراش با صرف فکر و خلاقیت در ذهن خود ساخته و پرداخته می کند و نهایتا آنرا به بهانه پذیر ارائه می دهد.

و اما یک بهانه خوب چه خصوصیاتی باید داشته باشد؟

اول-همانطور که اولین قدم برای تراشیدن یک سنگ قبر خوب انتخاب سنگ مناسب است، اولین قدم برای تراشیدن یک بهانه خوب هم انتخاب بستر مناسب برای تراشیدن بهانه و نهایتا توجیه دلیل شکست است. مثلا اگر می خواهید در جاده شمال سبقت غیر مجاز بگیرید، عجله برای رسیدن به مراسم دفن و کفن یکی از بستگان نزدیک که در تصادف جاده ای کشته شده بستر خیلی مناسبی برای تراشیدن بهانه نیست مگر اینکه بر روی عبارت "تصادف جاده ای" به خوبی تاکید کنید.

دوم-سنگ تراش بعد از اینکه هر سنگی را که می تراشد، در سر جایش نصب می کند و می رود سراغ سنگ بعدی. سنگ از نو و تراشیدن آن هم از نو. ولی بهانه تراش خوب هر بهانه ای را که می تراشد به مجموعه بهانه های قبلیش اضافه می کند. مثل پایگاه داده ها یا پایگاه دانش. یک سنگ تراش خوب یک پایگاه بهانه دارد. یک بهانه خوب هم خیلی وقتها بهانه ای از این مجموعه است که دوباره تراشیده شده است.

سوم-در یک بهانه خوب تراشیده شده حتما یک یا چند مقصر خارجی قابل توجیه و دفاع وجود دارد. درست مثل سنگ قبر که وقتی به آن نگاه می کنی عامل مرگ مرده را هر چیزی تصور می کنی به جز سنگ تراش. تا حالا کسی را دیده اید که فکر کند مردن کسی تقصیر سنگ تراشی است که بعدا قرار است سنگ قبرش را بتراشد و نصب کند. یک بهانه تراش خوب هم بهانه اش را به این شکل تحویل بهانه پذیر می دهد. ( اگر این موضوع به نظرتان بی معنی است یا پیچیده به نظر می رسد، شما با یک بهانه تراش خوب فاصله زیادی دارید. بیشتر باید کار کنید.)

چهارم-یک سنگ خوب معرف مرده ای است که زیر آن مشغول خواب ابدی است نه معرف سنگ تراشش. یک سنگ خوب را که ببینی باید حدس بزنی که زیر آن یک جوان خوابیده است یا یک پیر. باید بتوانی حدس بزنی که مرده مرد است یا زن. هنرمند است یا بازاری. دکتر است یا مهندس و الخ. یک بهانه خوب هم باید حال و هوای بهانه پذیر را داشته باشد. بهانه تراشهای غیر حرفه ای مطابق سلیقه خودشان بهانه می تراشند و همین کار را خراب می کند. بهانه ای که برای پلیس جاده های شمال می تراشی اساسا با بهانه ای که برای استاد دانشگاه می تراشی باید فرق کند.  

پنجم-سنگ قبر نجات مرده را حتی اگر بعدا معلوم شود که نمرده است، غیر ممکن می کند. اگر تا حالا به یک قبر به دقت نگاه کرده باشید می دانید منظور من چیست. یک بهانه خوب هم شکست پروژه یا هر چیزی را نهایی و قطعی جلوه می  دهد. مثلا من یک بار بعد از شش ماه کار بر روی یک نرم افزار که قرار بود بنویسم به رئیسم که می خواست از روند پیشرفت کار مطلع شود گفتم: "پروژه شکست خورد." اگر می گفتم که نرم افزار قعثصضنمقرذزسئار با فونتهای فارسی بینمسبهخصثقعخف  پایگاه داده قعثهخصذردزط432 مشکل دارد شاید قضیه خیلی فرق می کرد و من الان این خزعبلات را برای شما نمی نوشتم. من از اول می دانستم که پروژه شکست می خورد. نه که آدم منفی نگر یا تنبلی چیزی بودم. فقط می دانستم که پروژه شکست می خورد و همین را هم به رئیسم گفتم. چهل و پنج ثانیه به من نگاه کرد و بعد هیچ چیز نگفت. چند هفته بعد من بدون دریافت هیچ دلیلی از آن کار اخراج شدم.

ششم- برخلاف سنگ قبر که هرچقدر هم که خوب تراشیده شده باشد، معمولا جلب توجه نمی کند، یک بهانه خوش تراش قادر است توجه بهانه پذیر را از کار شکست خورده به بهانه تراش منحرف کند. در این حالت بهانه پذیر به جای تاسف به حال خراب شدن کارش یا تلف شدن وقت خودش، بیشتر با بهانه تراش همدردی می کند و دلش برای او می سوزد. حتی ممکن است چند قطره اشک هم برای او بریزد.

آخر- سنگ قبر خوب مثل یک پلاک است. آدرسی است برای مرده ای که می خواهی در قبرستان به سراغش بروی و گلی بر روی سنگش بگذاری یا فاتحه ای برایش بخوانی. بهانه خوش تراش هم همیشه یاد و خاطره شکستها و گند زدنهای گذشته را زنده نگه می دارد. مثل پیرمردی که برای دوستانش تعریف می کند که اگر زنش موافقت می کرد چهل سال پیش فلان زمین را خریده بود و الان میلیاردر بود.

پیرمرد بهانه تراش چندی بعد می میرد. بهانه هایش را با خودش به گور می برد. سنگ زیبایی بر روی قبرش نصب می شود. تنها اثری که از او و بهانه هایش به جا می ماند همین سنگ است. 

در جستجوی معنای صداها در شب

دنگ و دونگ بيرون كشيدن يك بطری پلاستیکی از ته یک سطل آشغال بزرگ.

برای من: اندیشیدن به زندگیش.

برای او: شاید او اين صدا را نمی شنود.

صدای خداحافظی طولانی همسایه از مهمانهایش دم در.

برای من: احساس تهوع.

برای او: بدرقه مؤدبانه مهمانها.

صدای باند آمپلی فای شده بلندگوی ماشينی كه از كوچه عبور مي كند.

برای او: لذت گوش كردن به موسیقی مورد علاقه اش.

برای من: بهانه ای برای اندیشیدن به مرگ نا به هنگام جوان راننده در سانحه ای دلخراش.

صدای دزدگیر ماشين همسایه كه ساعت یازده و چهل دقيقه هشت بار به صدا در می آید.

برای او: احساس امنیت.

برای من: تجسم قيافه احمق و با اعتماد به نفسش كه در حال تماشای فوتبال از وجود امن ماشینش مطمئن می شود.

صدای نا موزون تهویه توالت همسایه بغلی در نيمه شب.

برای او: دور شدن دود سيگار از جلوی چشمش.

برای من: صرف انرژی بیشتر برای تمركز بر روی كتابی كه می خوانم.

صدای ماشین زباله كه ساعت يك نصفه شب برای بلعیدن سطل بزرگ زباله گاز می دهد.

برای او: یك سطل دیگر.

برای من: یك نفس راحت بابت جمع شدن كثافت این كوچه برای يك شب ديگر.

صدای جورواجور ماشينهایی كه هر دقيقه رد مي شوند.

برای آنها:  تردد آسان درون شهری با خودروی شخصی

برای من: اسكيزوفرنی اجتماعی

بوق زدن ماشین مهمان همسایه

برای او: یك خداحافظی دیگر

برای من: یك فحش دیگر  به مادر یك راننده دیگر

آهنگ ای الهه ناز با آكاردئون و تمبك  كه بلند گویی هم بهشان وصل است.

برای او: شايد لقمه نانی.

برای من توهين به لحظات شبانه ام.

صدای موزون تهويه توالتی كه من به آن قدم می گذارم.

برای من: خالی كردن مثانه ام برای آخرین بار قبل از خواب.

برای او: نمی دانم.

صدای بستن در اتاق و كشيدن پرده اتاقم.

برای من اميد بيشتری به خوابيدن در اتاقی بدون نسيم بهاری ولی حداقل ساكت.

برای او هیچ.